Het is hier op dit blog de laatste tijd heel stil geweest en het zal nog stiller worden, want ik vertrek morgen 13 april te voet vanuit Merksem naar het bedevaartsoord Santiago de Compostela (Spanje) om over deze pelgrimstocht een fotoreportage te maken. Aan mijn voettocht is ook een goed doel gekoppeld met name: vzw Kinderen van Cambodja. Je kan dus km’s sponseren ten voordele van dit goed doel!
Deze keer in de rubriek Heroes, een Belg: Dirk Lambrechts. Helaas valt er weinig of niets te vinden over deze topfotograaf op het internet. Het enige dat ik van hem weet, is dat hij in de prachtstad Antwerpen is gevestigd.
Bij gebrek aan info over deze man, wordt dit artikel maar opgevuld met zijn verbluffende foto’s!
Als je het mij vraagt is hij een wizzard of light! Hoe hij met het licht omgaat, prachtig!!!
Hij heeft foto’s geschoten voor o.a.: Caroline Biss, Diva, Elle, Evian, Figaro, Gael, Madame, Natan, Olivier Strelli, Philips, Vanity Fair, Vogue, West east, …
De tentoonstelling EyeCandy is een rollercoaster door het oevre van Erwin Olaf. Het traject begint in 1984, het jaar waarin zijn foto’s van naakte bodybuilders verwijderd worden van een tentoonstelling in de Nieuwe Kerk in Amsterdam wegen “te aanstootgevend”. Dit oordeel is vaker geveld over zijn foto’s. Denk maar aan de commotie rond het portret uit de serie Royal Blood van een op prinses Diana lijkend model met een bebloed Mercedes-teken in haar arm. De fotografie van Olaf enkel classificeren als schokkend en pervers doet zijn werk echter te kort. Olaf zelf ziet een belangrijke taak weggelegd voor zichzelf als kunstenaar: “kunstenaars hebben een missie. Ze moeten maatschappelijk betrokken zijn, signalen oppikken en daar met hun kunst op reageren.”
Met de serie Mature reageert hij bijvoorbeeld op de huidige schoonheidsidealen en de angst om ouder te worden. Zijn bejaarde modellen heeft hij gefotografeerd als pin-up girls en de titels van de foto’s verwijzen naar wereldberoemde modellen. In Fashion Victims stelt hij de hedendaagse obsessie voor merken en schoonheid aan de kaak; de personages hebben hun identiteit ingewisseld voor een perfect lichaam en een exclusief merk. Daarnaast is het eveneens een commentaar op de de huidige sex-overconsumptie. Sinds Seperation durft hij zijn persoonlijke emoties te verbeelden, met name de eenzaamheid van zijn jeugdjaren.
Zijn fotografie heeft een uitgesproken en herkenbare stijl, toch heeft er de afgelopen 25 jaar ook een duidelijke ontwikkeling plaatsgevonden. Aanvankelijk werkte Olaf in een donkere zwart-wit stijl (Chessmen en Blacks), waarna hij geleidelijk kleur introduceerde (Mature en Royal Blood), om vervolgens expressievere, kleurrijke en digitaal gemanipuleerde beelden te maken (Paradise the Club en Paradise Portraits). Olaf bespeelt thema’s als schoonheid, outsiders, erotiek, wanhoop, vergeving, gender, de dood en alles met veel gevoel voor humor. Zijn beelden worden gekenmerkt door een fantastievolle, theatrale enscenering, een bijzondere lichtval en technische perfectie.
Sinds 2004 is zijn internationale succes in een stroomversnelling geraakt, met name in de Angelsaksische wereld. Met vierluik Rain, Hope, Grief & Fall, is deze stroomversnellig doorgetrokken naar de rest van de wereld. Het vierluik is in deze stroomversnelling niet opgenomen, maar zal vanaf 14 mei te zien zijn in het Institut Néerlandais in Parijs. Deze series zijn subtieler en meer geslaagd. Ook het kleurgebruik is eerder ingetogen, wat in deze tentoonstelling te zien is in het werk dat in opdracht is gemaakt. Voor deze opdrachten heeft Olaf zich laten inspireren door de schilderkunst.
Sinds de opkomst van de beeldbewerking is het voor hem mogelijk geworden om lichtwerking, stofuitdrukking en andere picturale eigenschappen van de schilderkunst te evenaren. De foto’s voor de Zwitserse bank BSI zijn gebaseerd op de bekende schilderijen, voor de kunstinstelling in het Spaanse Gijon is hij uitgegaan van Spaanse meesterwerken en de kleding van The People of the Labyrinths heeft hij gefotografeerd in de stijl van de oud Hollandse meesters.
Olaf heeft veel ervaring met modefotografie, hij werkt regelmatig voor The New York Times, waarvoor hij de nieuwe collectie van bekende modehuizen fotografeerde. Het uitgangspunt van deze serie is: All dressed up and no place to go, de modellen zijn vergroeid met de architectuur, opgesloten in de artificiële ruimtes.
Zijn werk valt op en trekt de aandacht en dat is de reclamewereld niet ontgaan. Hij werkte voor Nokia, Heineken, Lavazza, BMW, Diesel en ontving vorig jaar de hoogste Amerikaanse onderscheiding op dit gebied: de Lucie-Award. Naast fotografie maakte Olaf ook enkele films, videoclips en videokunst.
EyeCandy werpt een blik op het omvangrijke oevre van deze fotograaf, die zijn carrière startte als journalistieke fotograaf en bijna dertig jaar later een autoriteit is binnen de wereldwijde kunstcircuit én de reclamewereld.
tekst: Emily de Valk
Van de foto’s van Erwin Olaf heb ik ontzettend genoten, maar de reeks “Fotografie in België tijdens het Interbellum” sprak me minder aan en de tentoonstelling van Yang Fudong – East of que village vond ik helemaal niets, maar dat is misschien omdat ik niet zo zot ben van honden: “De uit zes kanalen bestaande video-installatie volgt de overlevingsstrijd van wilde honden in het barre, desolate landschap van noordelijk China …”
Deze tentoonstellingen lopen nog tot 7 juni 2009 in het fotomuseum te Antwerpen.
Ondanks deze onheilspellende dag is deze shoot toch goed verlopen en ben ik op het 1e zich heel tevreden over deze sessie. Hierboven een 1e bewerkte foto, gemaakt met m’n nieuwe D700 camera van Nikon wat in foto’s resulteerde met heel wat meer detail!
Ik kan weeral ijverig beginnen photoshoppen en jullie krijgen later het resultaat te zien via dit blog na mijn noeste arbeid!
Af en toe moet je eens te tijd nemen om wat te experimenteren. Heb eens geprobeerd wat je kan bekomen als je twee foto’s in een werkt en hiermee bedoel ik niet externe dingen in een foto plakken, maar echt twee beelden tot een maken.
Of ik geslaagd ben in mijn opzet, daar laat ik jullie over beslissen en vooral geeft het de foto een meerwaarde of is toch de originele beter?
M’n project Walking 2 Santiago 4 Cambodja heeft de krant gehaald en is gepubliceerd in de Gazet van Antwerpen. Als je op de bovenstaande foto clickt dan kan krijg je een grotere versie die wel leesbaar is!
Voor deze shoot heb ik gebruik mogen maken van een heel mooi oud kantoorgebouw in Antwerpen, dat nu omgetoverd is tot een appartementsgebouw. Model van dienst was Anna Laura.
Het resultaat van deze shoot staat nu online op m’n website (links onderaan).
Hier volgen enkele foto’s die het niet gehaald hebben om op m’n website te staan, maar toch leuk zijn:
Als fotograaf heb je uiteraard een camera nodig, maar dat is het dan ook zo wat. Oké je kan er een hele lading verschillende lenzen bijsleuren, een flitser hier, een flitser daar, een reflector, statief … Als je wil kan je dit lijstje oneindig lang maken, maar dus enkel en alleen met een camera kan je ook al mooie foto’s schieten. Je vindt altijd wel iets waar van je, door een mooie compositie op te bouwen, een mooie foto kan van maken, maar ikzelf ben niet zo’n fotograaf die landschapjes, voorwerpen of gebouwen zit te fotograferen.
Persoonlijk vind ik geen ander ding zo boeiend als een mens, een persoon. Dus, als je bent zoals ik, heb je buiten een camera ook een model nodig en zoals in de muziek zo vele liedjes over de liefde gaan, is waarschijnlijk de vrouw hét onderwerp in de fotografie en het is zelfs zo ver gekomen dat mensen, professionele modellen worden, ze maken er hun beroep van en omdat er modellen zijn die zo geweldig goed zijn in het poseren, is het niet meer dan normaal dat ook topmodellen aan bod komen op dit blog en niet enkel topfotografen. Het draait dan ook om een interactie tussen model en fotograaf, beiden dragen hun steentje bij tot het slagen van de foto, waar beiden componenten even belangrijk zijn. Het is samen naar the perfect picture toewerken.
Voor Heidi, geboren op 1 juni 1973 in Bergisch Gladbach Duitsland, begon het allemaal doordat een vriendin van haar, haar in 1991 haar overhaalde om mee te doen aan een modellenwedstrijd. Uit de 25.000 deelneemsters werd Heidi tot winnares verkozen en rijfde zo een contract van $300.000 binnen.
Ze besluit in 1992 om haar studies om modeontwerpster te worden, stop te zetten en zich volledig te storten op het modellenwerk.
Ze leert de knepen van het vak in Hamburg, Parijs en Milaan. Later in 1993 steekt ze de oceaan over naar Miami en verhuist enige tijd later naar New York.
In 1997 loopt ze haar eerste runway en dit meteen voor een grote klepper zoals Victoria’s Secret. Hierdoor krijgt ze veel erkenning en stijgt ze naar hogere rangen onder de modellen.
In 1998 haalt ze de cover van Sports Illustrated en als Duitse is dit een primeur. Dit zorgt voor haar grote internationale doorbraak.
In 1999 neemt ze ook enkele rolletjes aan in series zoals Spin City.
2000 is het jaar waarin haar eerste kalender verschijnt met foto’s gemaakt door Antoine Verglas.
Een jaar later maakt ze haar filmdebuut met een klein rolletje in de film Blow Dry met Josh Hartnett.
Heidi Klum is ook het gezicht van tv-programma’s als Project Runway en Germany’s Next Topmodel.
Ze heeft ook juwelen en kleren ontworpen voor haar eigen kledingslijn en heeft ook haar eigen parfume.
In 2005 presenteerde Heidi Klum de loting voor het wereldkampioenschap voetbal 2006.
In november 2008 verschijnt ze al rockend in een reclamespot voor Guitar Hero World Tour. Het onderstaande filmpje zeker eens bekijken, haar vertolking is gewoon super!
In haar persoonlijk leven staat ze aan de zijde van zanger Seal en hebben samen twee kinderen. Heidi heeft nog een derde kind uit een vorige relatie.
Soms zit ik hardop te dromen
Van een wonderschoon model
Dan zal het sukses wel komen
Het sukses dat komt dan wel
Ja, zo’n prachtstuk voor m’n lens
Is m’n allergrootste wens
‘k Hoef alleen maar goed te mikken
In de hoop dat het zou klikken
In de fotografie, de fotografie, de fotografie, de fotografie
In de fotografie, de fotografie, de fotografie, de fotografie
Ja, zo’n prachtstuk voor m’n lens
Is mijn allergrootste wens
Dankzij het wonder
Van de fotografie
Heidi is gelukkig geen anorexia-model, ze laat haar gewoon gaan bij het eten!!!
Het kon niet langer uitblijven, het project “Walking 2 Santiago 4 Cambodja” heeft zijn eigen film!!! Dus laat alle andere zenders voor wat ze zijn, grijp die zapper en stem als de bliksem af op het W2S4C-kanaal!!!
De belichting die ik bij deze foto heb gebruikt is echt één van m’n favorieten. Moest je denken dat deze foto in een studio is gemaakt dan zit je er volledig naast. Ik heb dit beeld gewoon in een appartemenstgebouw in Antwerpen geschoten. Zoals je kan zien bij “Before”, zo kwam de foto uit m’n camera. Bij “After” zie je resultaat na het photoshoppen. Ik ga nu laten zien hoe deze foto tot stand kwam, wat de belichting betreft.
Wat hebben we nodig (klink ik nu niet té Piet Huysentruyt?) ?
A = flitsschoentje (voor op je camera)
B = 2e flitsschoentje, maar aan dit schoentje hangt een kabeltje
C = flitskabel (deze is 5m, maar 10m bestaat ook)
D = reflector (een zilver of goudkleurige)
E = statief met een speciale kop waar je je (reportage) flits gemakkelijk kan op monteren
F = (reportage) flits
G = witte paraplu (dit is geen speciale fotografische paraplu, maar echt eentje voor de regen, gewoon gekocht in de Casa, je moet dan wel even het handvat er afzagen)
H = en niet te vergeten natuurlijk, een camera
De volgende stap is alles met elkaar conecteren:
Je schuift je flits (F) in het flitsschoentje met het kabeltje (B), vervolgens sluit je dit kabeltje (B) aan op de flitskabel (C) en het andere uiteinde van deze kabel (C) conecteer je met je flitsschoentje (A) en nu schuif je je flitsschoen boven op je camera (H).
Vervolgens schuif je de steel van je paraplu (G) door het voorziene gat in de kop van het statief (E).
Dan schuif je je flits (F), die bevestigd is aan het flitsschoentje met kabeltje (B), op de kop van het statief (E).
Nu heb je enkel nog een fantastisch model nodig en dan kan je van start gaan! Je kan kiezen voor man Y of voor vrouw X. Aan jou de keuze. Ik zou in ieder geval niet lang moeten twijfelen!
Van de opstelling van het licht heb ik helaas geen foto en mijn tekenkunsten zijn ook niet zo fantastisch, maar ik denk dat het wel voor zich spreekt:
Je plaatst jezelf lijnrecht t.o.v. je model en vlak naast jou plaats je je statief met flits. Dus het statief zal zich rakelings naast je lens bevinden (links of rechts maakt niet uit). Vervolgens laat je je model de reflector vastnemen zoals je op mijn fantastische tekening kan zien. Voilá!
Het materiaal dat je hiervoor nodig hebt kan je in de meeste fotowinkels verkrijgen. Het statief met die kop voor je flits heb ik bij Servix in Aartselaar gekocht.
Wat het photoshoppen betreft, heb ik wat gespeeld met de “color balance” en de “blending modes”
